Ik heb op dit waarschijnlijk een half uur. Een half uur waarin ik even niks hoef. En ineens dacht ik: ik ga een blog schrijven. Want ik mis het.

Er was een tijd waarin ik veel vaker schreef en deelde. Over reizen, lekker eten, hotspots die ik had ontdekt en eigenlijk gewoon alles waar ik enthousiast van werd. Ik maakte foto’s, filmpjes, deelde heel veel op Instagram en schreef blogs. Ik vond het heerlijk om creatief bezig te zijn.

Inmiddels ziet mijn leven er heel anders uit. Ik heb twee kinderen, werk drie dagen per week en op de dagen dat ik niet werk, ben ik met de kinderen. En ergens tussendoor moet er natuurlijk ook nog worden gekookt, gewassen, opgeruimd, boodschappen gedaan en uiteraard wil ik ook soms met vriendinnen afspreken en naar de sportschool. En het liefst af en toe ook gewoon even he-le-maal niks.

Bloggen staat daardoor ergens onderaan een nogal lange to-dolijst. En Instagram eigenlijk ook. Soms denk ik: ik moet echt weer eens wat plaatsen. Maar dan moet ik foto’s uitzoeken, een tekst schrijven, bedenken wat ik überhaupt wil posten en voor ik het weet zijn we weer een maand verder.

En ja, dat vind ik jammer. Ik dacht dat ik het kon accepteren. Of eigenlijk: ik vond dat ik het moest accepteren. Dit is gewoon mijn nieuwe leven en daar past dit niet tussen. Maar het lukt me niet om het te accepteren. Ik mis het. Mijn blog is jarenlang mijn eigen kleine hoekje van het internet geweest. Een plek waar ik gewoon kon maken waar ik zin in had en kon schrijven over de dingen die ik leuk vond. Mijn Instagram net zo. En eigenlijk mis ik vooral dat creatieve stukje ervan. Iets maken. Schrijven. Foto’s uitzoeken. Een reis vastleggen. Een leuke hotspot met je delen. Ergens enthousiast over zijn en denken: hier wil ik iets mee doen. Ik mis die creatieve uitlaatklep. Ik mis ook de ruimte in mijn hoofd om überhaupt creatief te zijn. Ik heb op dit moment vaak helemaal geen ideeën. Niet omdat ik niks meer leuk vind of niks meer te vertellen heb, maar omdat er weinig ruimte is om daarover na te denken.

Mijn hoofd is meestal bezig met de dag zelf. Wie moet waar zijn? Wat gaan we eten? Hebben we nog luiers? Moet er iemand nieuwe kleren? Wanneer moet ze slapen? Moet ik nog boodschappen doen? Wanneer ga ik die was eindelijk opvouwen? Wat stond er ook alweer in die mail van school?

Dat creatieve deel van mijn hoofd is echt helemaaaal naar de achtergrond verdwenen. En daar ben ik verdrietig van. Ik mis bloggen. Ik mis Instagram ook. Ik mis foto’s maken met het idee dat ik er iets mee wil doen. Ik mis schrijven. Ik mis iets creëren wat helemaal van mij is.

En vandaag had ik een halfuurtje. En ik had geen idee. Geen onderwerp. Geen planning. Geen foto’s klaarliggen oid. Ik had geen idee waarover ik wilde schrijven. Alleen de gedachte: ik wil even schrijven. Dus dat doe ik nu. En of dit betekent dat ik vanaf nu weer iedere week ga bloggen? Nee, waarschijnlijk niet. Misschien schrijf ik volgende week weer iets. Misschien blijft het hierna weer een maand stil. Who knows.

Ik wil er ook niet meteen een nieuw project van maken. Ik hoef geen extra ding op mijn to-dolijst waar ik me vervolgens schuldig over kan voelen als het niet lukt. Vandaag had ik een half uur en had ik gewoon zin om te schrijven. Gewoon even terug in mijn eigen hoekje van het internet <3